[Bu yazı 02 Kasım 2011 Tarihinde BirGün gazetesinde yayınlanmıştır]
Bu cemiyetin üyelerini hemen hemen her yerde görebilirsiniz. Aslında bu cemiyetin üyelerini görebileceğiniz yerler hemen hemenden çok daha fazladır; onlar tamamen her yerdedirler. Seslerinin en çok çıktığı zamanlar ise iktidarların halka karşı yaptığı zulüm ya da haksızlık anlarıdır. Ama onlar halka yapılan haksızlık ya da zulüm için ses çıkarmazlar. Onlar, iktidarların halka karşı yaptıkları zulüm ya da haksızlık karşısında yapılacak olan iktidar eleştirilerini göğüslemek için ses çıkarırlar. Çünkü halka yapılan zulüm ya da haksızlığın olduğu yerde iktidara seslenme, iktidar eleştirisi, iktidara kızgınlık ve öfke vardır. İşte, Müdafaa-i İktidar Cemiyeti üyeleri iktidarlara karşı çıkan bu sesleri bastırmak için seslerini çıkartırlar. Onların sesleri dayanılmaz derecede yüksektir, yıkıcıdır ve acımasızdır!
Bu cemiyetin üyelerinin bazı zaafları vardır ki zaten onlar bu zaafları nedeniyle cemiyetin üyeleri olmuşlardır. Hepsinin saygın bir mesleği vardır; kimisi sinemacı, kimisi dernek başkanı, kimisi sendikacı, kimisi gazeteci, kimisi şarkıcı, kimisi yazar, kimisi de çizerdir. Doğa, hayatta kalabilmek ve insanca yaşayabilmek için çeşitli seçenekler sunar; insanlara yaşam alanları verir, göller, akarsular, gıdalar, iş, ekmek, mutluluk, hüzün, oksijen… İktidarlar ise sadece iki seçenek sunar: Ya iktidar için çalışırısın; zengin olursun, kitapların çok satar, köşen olur, albümün listelere girer, televizyonda program yaparsın, filmlerine kaynak sağlanır, popüler olursun, ya da ezilirsin; her türlü siyasi, hukuki ve ekonomik baskı altına girer, cezaevine düşer, özel hayatın didik didik edilir, etrafa saçılır, linç edilir, insan içine çıkamayacak hale getirilirsin. Kitapların yakılır, filmlerin sansürlenir, şarkıların yasaklanır… İktidar sana yaşam alanı bırakmaz!
Cemiyet üyeleri zaafları nedeniyle, ezilenlerin yanında olmaktansa ezenlerin dizinin dibinde olmuşlardır. Ve aslında iktidardan çok Müdafaa-i İktidar Cemiyeti üyeleri sana yaşam alanı bırakmazlar. Çünkü iktidar çoğu zaman direk olarak seninle ilgilenmez. Nimetlerinden faydalandırdığı onca cemiyet üyesi varken kendisi elini kirletmez! Cemiyet üyeleri kendilerini iktidarın nimetlerine o kadar kaptırmışlardır ki, bazen iktidar bile cemiyet üyelerinin iktidarı müdafaasına şaşırır, o derecedir ki, bu müdafaa iktidarın gözlerini bile yaşartır mutluluktan!
Müdafaa-i İktidar Cemiyeti’nin en aktif üyeleri medyadandır. Çünkü en ses getiren ve muhalif sesleri en bastıran iktidar müdafaası medyadan yapılır. Bu aktif üyelerin kimisi yıllardır bu cemiyetin üyesidir; tarihin başlangıcından beri hep iktidarların yanındadırlar, gelen giden fark etmemiştir onlar için. Eskiden “ak” dediklerine şimdi “kara” derler ama onların en değişmez özelikleri her zaman iktidarda olana “ak” demeleridir. Kimisi ise şartlar bunu gerektirdiğinden cemiyete üye olmuşlardır; şartlar bunu gerektirmiştir çünkü dört tarafı iktidarla çevrilmiş ve egemenliğin kayıtsız şartsız iktidarda olduğu bir ortamda, sahip olduklarını kaybetmemek ancak bu cemiyete girmeye bağlıdır ki yanlış anlaşılmasın, sahip olunan şeyler onur ve gururla alakalı değildir. Kimisi de daha yenidir ve varoluş nedenleri bu cemiyettir; adları, sanları bilinmezken, onlara bilinirlik, şan ve şöhret vaat edilmiştir.
Cemiyetin medya mensupları her konuda uzmandır. Tabii buradaki “her konudan” kastım, iktidarı savunmadaki her konudur. Onlar için konuyu bilmek, dinlemek, anlamak önemli değildir, önemli olan karşıdaki sesi bastıracak, kulakları iktidarı müdafaasıyla sağır edecek kadar yüksek seste kelimeler üretebilmektir; bağırmak, kargaşa yaratmak ve lafı iktidarı eleştirenin ağzına tıkmaktır.
Nerede bir iktidar eleştirisi olsa ses ilk önce onlardan gelir. Onlar, “Yeni Dünya Düzeni”n ÇİĞ Guevara’larıdır. Kalemlerini ve o dehşet verici, o kulakları tırmalayan seslerini kuşanıp bir köşeden öbür köşeye, o ekrandan bu ekrana iktidarın mutluluğu için savaşırlar. Her şey iktidar içindir; onlar, iktidarın medyadaki militanlarıdır.
Müdafaa-i İktidar Cemiyeti’ne üyelik kolaydır; iki adet iktidarı kızdıran her şeyi kötülerken çekilmiş vesikalık fotoğraf, bir adet iktidar yalakalığı ya da aslına uygun fotokopisi, bir adet durduğun yeri belli eden ik(tidar)ametgah…
Zehirli Örümcek’ten beri tanıdığım ama uzun zamandır göremediğim insan (: Onur Almışlar! Bloga girer girmez bu ismi nereden tanıyorum? bi yerden ama nereden? Ordu Üniversitesi’ne gitmiş, ben de orada okudum ama o benden çok daha önce okumuş. Sonra farkettim, iyiki de ettim. Zehirli Örümceeek :) Bu tanıtım faslıydı.
Karadeniz’in özellikle Rize’nin kurtulması gerekiyor bu tür cemiyet-i pisliklerden. Belediye olarak Ordu yıllardır boyun eğmedi zaten. Giresun’da son zamanlarda yırttı paçayı. Atatürk’ün şehri Samsun’la birlikte, Trabzon ve Rize’nin de bi an önce kendini kurtarması gerekiyor. Şehirlerden önce insanlar kendini kurtarsın. Ne diyelim!
07 Kasım 2011 @ 16:50