Dün gece izledim bu sinema filmini. Sonbahar isimli filmden sonra son zamanlarda beni çok derinden etkileyen ikinci filmdi Nefes… Açıkçası Nefes’im tutuldu. Askerliğini yapmış hele ki askerliğini çatışmaların en yoğun olduğu günlerde yapmış olanlar için “Bilinen” ama sadece o çatışmalarda bulunanların bileceği ve geride kalanların sadece ekranlardan görebildikleri bir hikâye, o anı yaşayanlar ve bilenler içinse acı bir gerçek. Nefes…
Ben de askerlik yaptım. Fakat ben nefesimi hep sakin alıp verdim. Çünkü ben filmdeki gibi bir bölgede yapmadığım askerliğimi. Askerlik iki bölümdür; acemi birliği ve usta birliği. Acemi birliğinde herkes sakin nefes alıp verir. Acemi birliklerinde pek sıkıntı yoktur; şimdiye kadar alışık olmadığımız bir ortamın yabancılığı, eğitimler, askeri kurallar, ilk silahla tanışma, emirler, cezalar… Askerliğini yapan herkes ilk heyecanlı nefesini bir gün verir. Çok iyi hatırlıyorum o günü, ilk nefesi ne zaman verdiğimi. Günü gelmişti, artık acemiliğimiz bitmiş ve dağıtımlarımız belli olacaktı.
Continue